|
Geschreven door Eef
|
|
zondag, 25 november 2007 |
|
Toen de eerste rimpels kwamen was ik in paniek, ik liet mijn face toen liften in een prijzige kliniek. Nou, mijn man vond het fantastisch, mijn gezicht was weer elastisch. Niks geen rimpels, niks geen vouwen, net zo glad als bij ons trouwen. Tot mijn vriend zei 'het is misschien gek... maar jouw kop past niet meer bij je nek'. Ach, een kleine ingreep, ze trekken dit dus strak en geven hier een sneetje, anders krijg je dáár een zak. Nou mijn man was heel tevreden over wat ze met me deden, De chirurg zat met mijn borsten in z'n maag want nu zaten die volgens hem veel te laag. Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein, maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn. Nou ik zag mijn man ontvlammen, want ik had dus zùlke prammen. Toen op een avond na het vrijen, keek hij peinzend naar mijn dijen. En al had ie geen duidelijke kritiek ik ging toch weer terug naar de kliniek. Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg. Om tegelijkertijd mijn billen minstens zóóó'n stuk op te tillen. Ik was op ieder feestje weer in tel maar zat wel héél strak in mijn vel. Mijn man was niet meer zo op zijn gemak , want op straat riepen jongens 'ga je lekker ouwe zak'. Nou toen kocht ie een toupetje en een veel te strak korsetje. Hij ging wandelen en trimmen en in het fitnesscentrum gymmen. En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet, tot hij zonder reden in de sauna overleed! Daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf, maar nu hij erin lag was de aardigheid eraf. Nu laat ik de kwabben zwellen en ik zal u wat vertellen... Dames laat je niet verlakken, laat de boel toch rustig zakken. Met gladgestreken nekken valt het leven niet te rekken! Koester buik en onderkinnen, echte schoonheid zit van binnen! Reageer |
|
|
Geschreven door ReBeL4LiFe
|
|
maandag, 12 november 2007 |
|
Te veel gezien, te veel gedaan. Nooit weggelopen, altijd blijven staan. Altijd blijven vechten, nooit opgegeven. Zou er wat van maken, dat was mijn streven. Niks kon mij breken, was altijd positief. Al was het leven, alsnog zo negatief. Ben blijven strijden, ben blijven gaan. Ben blijven geloven, zou blijven bestaan. Ben het zat, wil niet meer proberen. Heb genoeg gehad, wil me niet weer bezeren. Geloof niet in iets, dat toch niet bestaat. Geen betekenis heeft, dat toch nergens over gaat. Nu sta ik hier, gebroken paard met oogkleppen. Levenloos, probeer ik mijn leven voort te trekken. Wil niks meer zien, niet weten wat gaat komen. Leef dag bij dag, een leven zonder dromen...!! Reageer (1 Reacties) |
|
|
Geschreven door Eef
|
|
maandag, 4 december 2006 |
|
Voor jou,.... Soms ben je zo verdrietig Ik zie dan het verleden in je ogen Maar weet dat ik altijd bij je ben Ik zal altijd je tranen drogen Ik heel jou wonden Verdrijf je verdriet Ik heb je lief Vergeet dat niet.. Reageer (1 Reacties) |
|
|